Langtaufers
December 2007, door Sandra Makkreel.
Ongeveer 2 weken geleden besloot Roderick dat hij eerder dan normaal naar de sneeuw wilde. Vorig jaar was het immers zo’n slecht sneeuwjaar dat hij niet het risico wilde lopen om een goede sneeuwtraining te missen. Ik kon jammer genoeg niet gelijk mee want het is veel te druk op het werk. Dus gingen we naarstig op zoek naar iemand die Roderick voor 1 week zou kunnen helpen. Maar dat bleek nog niet makkelijk zo last minute. Uiteindelijk kon Casper nog maar net zijn agenda omgooien om te helpen. En toe gebeurde er nog een klein wondertje. Mijn collega’s vonden het zo sneu dat ik voor een week alleen achter zou blijven en vooral.... nog wel zonder honden! Dat konden ze niet over hun hart verkrijgen dus kreeg ik dinsdag te horen dat ik toch nog vrij kreeg. En na natuurlijk heel hart te hebben gejuicht en aan Hans en Rinie (mijn collega’s die nu dus nog harder moet werken) te hebben medegedeeld dat ze super collega’s zijn, begon de chaos in mijn hoofd. Er is nog zoveel te doen. Chris bellen en vragen of Spooky en Calvin bij haar mogen logeren en ze daar naar toe brengen natuurlijk, boodschappen doen, alles thuis nog wassen want als je een maand in de caravan woont heb je een heleboel onderbroeken nodig om maar eens iets te noemen. En de caravan nog inpakken. Casper bellen dat hij nog steeds ontzettend welkom is maar dat er geen absolute noodzaak meer is. En dat allemaal in twee avonden en 1 middag tijd. Gelukkig kwam Adry de helpende hand bieden. En zo gingen Roderick en ik samen met 20 honden en een vol geladen caravan op donderdagavond om 23.00 uur naar Italië Langtaufers voor de eerste wedstrijd van het seizoen in de sneeuw. Erg ver kwamen we niet want bij Eindhoven waren dikke mistbanken ontstaan en dus besloten we maar wat vroeger te gaan slapen.
Na ongeveer 900 km kwamen we in de buurt van de Rechenpass. Het was rond 16.00 uur en even leek het erop dat we de plaats van bestemming nog voor het donker zouden bereiken. Maar soms zijn de dingen niet wat ze lijken. De pass was gestremd tot 19.00 uur i.v.m. werkzaamheden aan de weg. En onze combinatie was net 1 meter te lang voor de alternatieve route. Er zat dus niets anders op dan 3 uur wachten voordat we door mochten rijden. Nu vind ik wachten op wat dan ook per definitie al frustrerend maar na ruim 9 uur rijden valt het nog net even wat rotter.
Zoals zovele sprookjes eindigt ook dit sprookje gelukkig wel goed af. Want eenmaal de pass over en in Langtaufers aangekomen wacht er een prachtig mooi wit (en vooral erg koud) landschap op ons. Dat belooft wat voor de wedstrijd van morgen.
Als we ’s ochtends de honden in de min 18 graden buiten zetten zien we dat wij niet de enige zijn die moeite hebben met het grote tempratuur verschil. Ze staan te trillen en hebben meteen het “lange afstands poepen” onder controle (als ze gewoon gaan zitten zit hun kont gelijk aan de grond vastgevroren)
Omdat het de eerste keer dit seizoen in de sneeuw is besluit ik om met een 4 honden team te lopen. Het is nog erg vroeg in het seizoen dus heel veel teams doen er nog niet mee in mijn klasse, 8 in het totaal maar daar zit dan wel de wereld kampioen Jurgen Stolz bij. De trail is prachtig, heel goed geprepareerd en erg snel. Het is dan ook verleidelijk om de honden gewoon te laten lopen zoals ze zelf willen. Maar ik weet dat dit niet verstandig zou zijn. Vooral Zsazsa is in de eerste week in de sneeuw altijd erg gevoelig voor blessures. Het vraagt dus wel wat discipline maar ik hou de grondmat (= lichte rem) aan de grond en laat hem pas na 5,5 km los. De laatste 2 km is ineens bizar zwaar en vraagt niet alleen veel van de 4 hondjes maar ook van mij. Terwijl ik op 1914 meter hoogte bij gewoon wandelen mijn ademhaling al wat moet aanpassen (we hebben nog geen tijd gehad om te acclimatiseren), trek ik nu alles uit de kast om mee naar boven te rennen (tenminste daar moet het voor doorgaan) 8 km en 21.02 minuten later kom ik weer binnen. Moe, maar heel tevreden. Ik sta op een 3e plaats met de nr. 4 op 6 seconde achter mij.
Roderick is wel gelijk met 8 honden gestart een ook hij heeft bijna overal zijn mat naar beneden gehad om te zorgen dat de honden zich niet gelijk over de kop lopen. Hij heeft over 8 km 17.42 minuten gedaan (dat is een gemiddelde van 26 km per uur) en was erg tevreden over de honden. Voor degene die het zich afvragen, Natuurlijk staat hij 1ste, maar ehh, hij is dan ook wel de enige in deze klasse.
Zondag is de 2e wedstrijddag: We hebben het vannacht behoorlijk koud gehad. De eerste gasfles bleek niet helemaal vol te zijn en natuurlijk was het midden in de nacht toen we daar achter kwamen. Na elkaar een poosje volverwachting te hebben aangekeken in de trant van “jij wisselt hem wel even om he schat?”. Zijn we gewoon allebei weer in slaap gevallen. In de coleman slaapzakken was het dan wel behaaglijk maar ja, daar moet je een keertje uit. En om je dan aan te kleden in een caravan waarbij alles bevroren is, dat is best afzien.
Om 11 uur moeten we het eerste team weer klaar hebben staan voor de wedstrijd. Nadat ik Roderick en team naar de start heb gebracht ren ik snel terug naar mijn eigen honden. Ik heb een kleine 15 minuten om mijn eigen team klaar te maken en eigenlijk moet ik ook Roderick weer binnen halen want het laatste bochtje terug naar de caravan kan hij niet alleen met het grote team maken. 5 minuten voor mijn start is Roderick nog steeds niet terug. Snel schiet ik een Italiaan aan en leg in mijn beste gebarentaal uit wie (Roderick) en waar (naar de caravan) hij het team heen moet brengen. Ik ren weer terug naar mijn eigen honden en race met ze naar de start. Daar aangekomen ontdek ik dat ik ben vergeten om mijn zonnebril op te zetten en biets deze van de Italiaanse starter. Dan gaan we echt van start. Ik besluit om de wedstrijddruk vandaag iets op te voeren en laat nu mijn mat na 3 km los en spoor de honden aan om in gestrekte galop op en af de berg te rennen. Het geeft een goed resultaat want we komen 2 minuten sneller over de finish dan de dag daarvoor en stellen daarmee met overtuiging de 3e plaats veilig.
Sponsored by :
